صبحت از يك پيوند است.صحبت از لحظه هايي شيرين،به وزن انتظار.

چه دير مي‌گذرند اين لحظه‌هاي انتظار و چه نزديك است اين پيوند.

بهار به زمستان پيوند خواهد خورد.آري،اين اتفاق كه تازه نيست. به حكم خالق لطيف،هميشه زمستان،ميزبان بهار است.پس تفاوت كجاست؟چه چيز اين پيوند را متمايزكرده؟

اين باراسفند ماه نيست كه به بهار گره مي‌خورد.ديماه به استقبال بهار رفته است!دي ماه ميزبان بهار است.

وچه انتظار زيبايي!مردمي به انتظار بهار نشسته‌اند كه بهار را مي‌فهمند.بهاري‌ترين باورها را در سخت‌ترين زمستان‌ها حفظ كرده‌اند.

مردمي كه خوب مي‌دانند چگونه مي توان لحظه‌هاي زيبا را به امتداد كشيد.

شوق بهار را براي ديدن اين همه برگ سبز چگونه مي‌توان توصيف كرد.

او عزم سفركرده است و چه اندازه شوق در اين عزم و قصه نهفته!

صبحت از يك پيوند است:پيوند همه شوق،به شوق همه.

و به احترام اين همه ذوق و هيجان،چه كند مي‌گذرند اين لحظه‌هاي انتظار و چه نزديك است اين ديدار.

شايد اين همه محبت و باور،هديه كوير است به اين مردم؛شايد، نمي‌دانم.

او به ميعاد مي‌رود،به ديدار لاله هاي خفته در كوير؛به ديدار آنها كه گفتند چشم! و چشم از همه دنيا برداشتند،آنها كه رفتند تا اين شوق بماند.

اي لحظه‌هاي انتظار،بگذريد...

آري اينجا يزد است و همه تشنه اين ديدارند،حتي تشنه تر از كوير.