نماز راز و نيازي است كه رموز آن تنها بر خدا و بندهاش پيداست و عبادتي است سرشار از عشق و محبت كه از وجود پاك انسان به بهترين معشوق جاودانهي عالم ابراز ميشود و لحظهاي از سجده كردنش در مقابل بيكران نور و عظمت جهان را يكپارچه غرق در تماشاي تواضع خويش به بينهايت عالم هستي ميگذارد و مجذوب و مطيع خويش ميسازد و به راستي چه فرقي دارد كه به چه زباني و با چه بياني عشق را به او هديه كنيم؟ مهمتر اين است كه با كلام قلبمان ستايش كنيم كسي را كه شايستهي ستودن است و كسي كه ترانهي سرور را چون ستوني محكم در دنيا پايدار ساخت بلبلان را در آهنگ دلكش طبيعت ترانهساز نمود تا سرود عشق را هر زمان به يادآور شود و سرشت خويش را هرگز فراموش نكنيم.
اما چرا نبايد همچون ساير مخلوقات با زبان سادهي مادرزادي خويش، خداوند را ستايش كنيم و لذت ستودنش را با بيان خويش تجربه كنيم؟
گرچه تفاوتي ندارد اما همهي اينها سوالاتي هستند كه ناخودآگاه بر ذهن كنجكاو ما ظاهر ميشوند و ما را به كاوش وا ميدارند. آيا اين درست است كه بپنداريم، نماز چون به زبان عربي است پس تنها براي اعراب است و درخصوص آنان اين فرمان، بايد اجرا شود و تنها اعراب ميتوانند مسلمان شوند، نه مردمي مانند ايرانيان كه خودشان پيامبر و ديني جداگانه داشتهاند؟ يا اينكه بپنداريم كلام الهي عربي است و خداوند عربي را ساير زبانها برتر ميداند و با توجه به معجزهي دو عالم عربي را از زبان او تصور كنيم؟ در اين صورت چرا همهي جهان، عرب زبان نشدند و يا عربي زبان رسمي جهان نشد. اگر ميدانستند، چرا همه مردم جهان مسلمان نشدند؟ در غير اين صورت اگر بين زبانها تفاوتي نيست و عدل در جهان حكمفرماست، چرا نتوانيم همان جملات نماز را به زبان خودمان تكرار كنيم تا مفهوم آن را بهتر بشناسيم بلكه با چشم باز و قلبي سنجيده به مهماني خداوند برويم؟
نماز با هر زباني كه باشد، باز همان معنا را براي ما ميدهد و مقدس است و همان معناي دوستداشتني عشق و ايمان و احساس وصفنشدني پرواز را به انسان اهدا ميكند. چون معجزه خداوند به عربي نازل شده است پس بهتر است ستايشش نيز به همان زبان و طبق همان آداب باشد تا ابراز احساسي شود به او و احترامي باشد به معجزهاش. اين فقط ما هستيم كه بايد با نماز مأنوس باشيم و تنها در آن صورت است كه ميتوانيم آن را صحيح و درست درك كنيم و زبانش را با دل بياميزيم و معنايش را با جان بخريم، آنگاه به درستي كلامش پي خواهيم برد.
منبع:هفته نامه نگاه
|
+| نوشته شده توسط
علي در چهارشنبه پنجم دی 1386
|
